Konkurencje lekkoatletyczne zawsze stanowiły nieodłączną część Igrzysk Olimpijskich. Już w starożytnej Grecji podczas Igrzysk rozgrywano rzut oszczepem, dyskiem, a także różnorakie skoki i biegi. Dyscypliny te stały się podstawą do wykreowania Igrzysk nowożytnych.
Lekkoatletyka była obecna już na pierwszych nowożytnych Igrzyskach w Atenach w 1896r. Medale rozdano wtedy w 10 konkurencjach. Były to biegi na 100m, 1500m i 110m przez płotki, maraton, skok w dal, skok o tyczce, trójskok, rzut dyskiem, pchnięcie kulą i skok wzwyż. W roku 1912 powołano Międzynarodową Federacje Lekkoatletyczną (IAAF), która zrzeszała 17 federacji narodowych.. W 1924 roku do programu Igrzysk włączono 5 konkurencji kobiecych - 100m, 800m, 4x100m, skok wzwyż i rzut dyskiem. Po raz pierwszy rozegrano je na IO w Paryżu.
Na IO w 1896r. dziewięć z jedenastu medali w konkurencjach lekkoatletycznych wywalczyli reprezentanci USA, wpisując się tym samym na stałe do historii tej dyscypliny. Pierwszym lekkoatletą, który stał się legendą Igrzysk Olimpijskich był Jesse Owens. Na IO w Berlinie w 1936r. zdobył cztery złotem medale i sześć razy poprawiał rekordy świata. USA wyraźnie dominuje w medalowej tabeli wszech czasów.